zondag 13 november 2016

Recensie Yvonne Deinert - Rauw

Summary Rauw is een boek dat raakt, mede door de eenvoud ervan
Yvonne Deinert Rauw LetterRijn
De 19-jarige Bram is een jongen als elke andere. Hij moet eindexamen doen, sport veel, speelt games met zijn vrienden en heeft een leuke vriendin. Dan krijgt zijn tweelingbroer Tim een ongeluk waaraan hij overlijdt. Er breekt een moeilijke periode aan voor Bram, hij mist zijn broer natuurlijk elke dag, maar hij probeert zijn verdriet te rationaliseren door tegen zichzelf te zeggen dat het leven doorgaat. Dan zakt hij voor zijn eindexamen en een onverwachte schouderblessure verpest zijn plannen voor de zomervakantie. Na een wild feestje blijkt hij de nacht doorgebracht te hebben met een meisje die niets weet van Tim’s dood en in de veronderstelling verkeert dat Bram Tim is. Deze verwisseling werpt hem volledig terug in zijn verdriet.






De avond van het ongeluk hadden Bram en zijn broer een verwisseltruc uitgehaald. Bram zou met zijn vriendin naar de bioscoop gaan, maar wilde ook naar de sportschool voor een challenge. Tim heeft toen zijn plaats ingenomen en heeft dit met zijn dood moeten bekopen. Het schuldgevoel dat Bram hier over heeft neemt nu grote vormen aan en hij kan en wil daar met niemand over praten. Intussen zijn alle vertrouwde mensen uit zijn omgeving min of meer weer over gegaan tot de orde van de dag en Bram voelt zich steeds meer ontheemd naarmate zijn schuldgevoel hem van binnen verteert.

Rauw beschrijft een relatief korte periode in het leven van Bram waarin hij de plotselinge dood van zijn tweelingbroer probeert te verwerken. Het verhaal wordt verteld vanuit Bram, in de derde persoon. Dit wordt afgewisseld met stukjes cursieve tekst, waarmee bepaalde herinneringen aan Tim worden aangehaald. Er zijn vele vormen van rouw en Yvonne Deinert beschrijft op een geloofwaardige manier hoe dit kan zijn voor een jongen van negentien. Ze blijft heel dicht bij Bram en zijn gevoelens, waardoor je als lezer zijn ups en downs intens beleeft. Terloops stipt ze ook ingewikkelde vragen aan waar iedereen die van zo dichtbij iemand verliest waarschijnlijk mee worstelt. Heeft Bram nog een broer, is hij zelf nog iemands broer of verdwijnt dit stukje van je identiteit wanneer deze persoon sterft? Zoals Bram zelf opmerkt is rouw erg rauw.

Nu is zijn leven één groot gat, waarin hij alleen maar kan verdwalen”.

Wat opvalt in Rauw is hoe persoonlijk rouw eigenlijk is. Ondanks het feit dat ook anderen, de ouders van Bram en Tim, ditzelfde verlies dragen rouwen ze niet op dezelfde manier. En hoe moeilijk het kan zijn om juist dan steun bij elkaar te vinden. Soms, zoals in het geval van Bram, lukt het juist iemand van buiten de familie- en vriendenkring om een bron van steun te zijn. Dankzij Tineke kan Bram zich uiteindelijk openstellen, waardoor hij niet alleen kan praten over zijn eigen verdriet, maar ook zijn schuldgevoel bespreekbaar kan maken met zijn ouders. Zijn verlies is daarmee nog lang niet verwerkt, maar hij kan wel weer stappen zetten in de juiste richting.

Rauw is een boek dat raakt, mede ook door de eenvoud ervan. Geen diep uitgewerkte personages, geen ellenlange beschrijvingen van verdriet, maar kort en krachtig. Net als vergelijkbare boeken als Daan & Nadia van Esther Walraven en Gebr. van Ted van Lieshout hoort het thuis in elke schoolbibliotheek. Dank jullie wel LetterRijn en Yvonne Deinert dat ik het boek heb mogen lezen, ik had het niet willen missen!.
                                                                                                                                                                         

Yvonne Deinert: Rauw
135 blz.
uitgeverij LetterRijn
ISBN: 9789491875298

Geen opmerkingen:

Een reactie posten